Uciekam przed prawdą, bo na co mi prawda, jest zbyt zachłanna....
Tych kilka słów uleczyło moją skołataną duszę. Nie potrzeba było mi wiele, bym nakarmiona nadzieją miała siłę na życie...
To dowód na to jak niewiele potrzeba mi do szczęścia.
I chociaż ktoś powiedział mi ostatnio, że moje imię kojarzy mu się ze smutkiem... Cóż zgadzam się z tym...coś w tym jest. Jednak, jednak teraz WIEM i ta świadomość daje mi wiele radości, na mój własny sposób prawdziwej.
Ostatnio cicho szepnąłeś mi w poufnej atmosferze styczniowej nocy te dwa słowa. Uwierzyłam. Zbyt mocno pragnę, by ktoś stopił lód , który grubą powłoką pokrył moje małe "ja". Jesteś na najlepszej drodze. Tylko proszę, nie zbaczaj z niej. Bo na nic się zda cień lipcowo-sierpniowych dni... Gdy na trawie budowaliśmy zamek z piasku. On mimo niepewnych podstaw wciąż stoi dumnie. Mój schron, jedyne miejsce, gdzie zawsze mogę się schować, zniknąć nawet z Twoich oczu. Zamek z piasku na zielonej nawet zimą trawie. Tam staję się niewidzialna dla nikogo, niecierpliwa, niemodna, nie..., nie..., nie!
Nieważne...